Oficjalny serwis internetowy Miasta Dynów
     Środa, 23 Wrzesień 2020r. imieniny: Bogusława, Liwiusza, Tekli
Strona główna Kontakt Mapa Strony

Pozostałości zabudowań dworskich Trzecieskich z XIX w.

Pozostałości zabudowań dworskich Trzecieskich z XIX w.: murowana oficyna dworska z 1904 r., pozostałości parku i studnia drewniana

 

Cennymi zabytkami, jakie zachowały się na trenie miasta Dynów są niewątpliwie oficyna z parkiem krajobrazowym i studnią – pozostałości zespołu dworsko – parkowego pochodzącego z XVIII wieku. Stanowią one ważny element urbanistyczny i krajobrazowy miasta. Posiadają również wartości historyczne.


Na Przedmieściu Dynowskim znajdował się stylowy klasycystyczny dworek ziemiańskiej rodziny Trzecieskich. Budynek dworu wzniesiony został w 1750 lub w 1760 roku. Nie ma też zgodności odnośnie fundatora obiektu. Według R. Aftanazego w 1784 roku Stanisław Trzecieski kupił dobra dynowskie od Piotra Ożarowskiego. Po Stanisławie Trzecieskim właścicielami dworu byli kolejno: Józef, Zbigniew i Stefan Trzeciescy. W rękach tej rodziny majątek pozostawał aż do zakończenia II wojny światowej.


Zespół dworski zaznaczony został na mapie katastralnej Dynowa z 1852 r. Udokumentowany został na niej dwór, park zajmujący wschodnią część założenia oraz zespół zabudowań gospodarczych położony na północ od dworu. Nieistniejący dziś dwór znany jest dzięki zachowanym archiwalnym fotografiom. Był to obiekt zwrócony fasadą frontową na północ, parterowy z kolumnowym portykiem wybudowany w stylu klasycyzmu. Dwór zniszczyli w 1944 r. Niemcy wysadzając znajdujący się w pobliżu skład amunicji. Do dnia dzisiejszego zachowały się jedynie fragmenty murów /w przyziemiu/ spalonego dworu.


 

Istniejąca do dziś oficyna wybudowana została w 1904 r. przez znanego budowniczego dynowskiego Andrzeja Wolańskiego dla rodziny Trzecieskich.

Oficyna położona jest w zachodniej części dawnego założenia, na zachód od nieistniejącego dworu. Jest to budynek murowany z cegły, otynkowany, wybudowany na rzucie zbliżonym do litery T, częściowo jednokondygnacyjny (część wschodnia), częściowo dwukondygnacyjny (część zachodnia) z użytkowym poddaszem. Część parterowa posiada facjatę umieszczoną w środkowej osi elewacji wschodniej . Obie części nakryte są dachem dwuspadowym o kalenicach prostopadłych do siebie. Pokrycie stanowi blacha. Wszystkie elewacje zwieńczone są profilowanym gzymsem koronującym. Obiekt ma cechy eklektyczne.

 

Z dawnego założenia zachowała się też studnia z drewnianą obudową zamkniętą, z krzyżującymi się daszkami dwuspadowymi, usytuowana na wschód od oficyny. Oficyna położona  jest w parku krajobrazowym z XVIII/XIX w. o czytelnym układzie dawnych tarasów, gazonu, sadu, założeń ziemnych i dróg dojazdowych oraz z pozostałością rzędowych nasadzeń lipowych od strony zachodniej i drzewami pomnikowymi. W parku rośnie około 500 – letni dąb szypułkowy – pomnik przyrody (źródło: metryczka parku – ogrodu).

Pozostałości zabudowań dworskich pani Kinga Moysa córka ostatnich właścicieli majątku przeznaczyła na rzecz kościoła. Majątek ten został przekazany przez kościół Fundacji Pomocy Młodzieży "Wzrastanie".
W latach 1992 - 1998 wykonany został generalny remont budynku.

Zachowane pozostałości zespołu dworskiego ( oficyna, studnia i park krajobrazowy) wpisane są do rejestru zabytków pod nr A-591.